هیچ عشقی عذاب اورتر ازین نیست که همیشه عزیزت جلوی چشمات باشه... غمگین باشه و حس کنی تنهاست و تو نتونی مرهم درداش باشی......هرچقدر دور بشی نزدیک تر بیاد...هرچقدر دامنه دوستها.. رفیق ها ..گروههای فامیلی .. کم کنی همه جا حتی فضای به شدت مزخرف مجازی (بخصوص اینستا)اما.....این بودن ها.. این همیشه بودنها باشه .(اجبار هست که باشی که باشم که باشیم)..انگار وصله شده.......تمام مقاومتم همین شده که فقط ببینمت از دور...رها حق نداری لایک کنی سلام کنی .....حتی وقتی باجملاتش خودشو می کشونه به گذشته ای که ..ما بود...رها!! ...
گاهی کلافه شدن از دست خودم بهم کمک می کنه کمتر خیلی کمتر به تو
برچسب:
نویسنده: کامیار صمیمی
تاريخ: چهارشنبه
5 آبان
1395 ساعت: 5:32